مطلب خود را  با داستانی شروع می کنم که چند وقت پیش از زبان یک پیر مرد نراقی شنیدم .   در واقع این داستان مرا مجبور کرد که پیرامون آن بسیار تامل کنم و این  مطلب  را برای خوانندگان وبلاگ بنویسم . امیدوارم بتوانم حق مطلب راادا کنم .   

این بنده خدا چند وقت پیش میهمان بنده بود . سوالاتی از من پرسید پیرامون اطراف نراق و وضعیت فعلی آنها  . البته  ایشان  در حال حاضر  ساکن تهران است . در بین گفتگو های خود با زبانی بسیار ساده و خودمانی به داستانی اشاره کرد که  برای من خیلی خیلی آموزنده بود . او گفت :وقتی خدا آدم و حوا را خلق کرد و در زمین قرار داد دید که آدم از خود تحرکی نشان نمی دهد و جنب و جوشی ندارد . برای اینکه این مشکل حل شود انسان دیگری به شکل آدم خلق کرد. آدم  دوم که خلق شد  موجب شد تا آدم اول برای احقاق حق خود  حرکتی بکند .  او سعی کرد برای اینکه ننه حوا را از دست ندهد ثابت کند که او آدم  اصلی است و آن دیگری آدم  واقعی نیست  . بعد از مدتی جدال بلاخره  با وساطت جبرئیل تصمیم گرفتند کره زمین را بین خود تقسیم کنند .  از این به بعد کار هر دو آدم این شده بود که نزدیک مرز مستقر شوند و اجازه ندهد که کسی از مرز خود فراتر رود . همیشه هم با هم جدال داشتند که طرف تو بزرگتر است و بهتر و باید مرز  به نفع من  تغییر کند . گاهی اوقات دور از چشم همدیگر شبانه دست به جابجایی مرز به نفع خود می زدند .  این بنده خدا با این داستان تمثیلی غیر واقعی ساختگی به من فهماند که این دعوای مرز و محدوده از ابتدای خلقت انسان بوده  و علت اصلی آن هم  ایجاد تحرک اجتماعی است . شاید در  رسیدن به این  مقصود بعضا دعوا هایی  هم شکل بگیرد ولی اگر این  نباشد انگیزه ای برای تحرک  در بین اقوام و گروه ها وجود نخواهد داشت .  

دلیجانی ها و محلاتی ها مدت  ها است در فرستاندن نماینده به بهارستان با هم رقابت می کنند و این را خوب  فهمیده اند که اگر در این خصوص  اقدامی جدی انجام ندهد  از رشد و توسعه  شهرشان  خبری نیست .

سوال  واقعی اینجا است .

آیا این جدال مقدس است یا مذموم ؟

به نظر شما دعوا های از این دست بین ساکنان شهر ها ، شهرستان ها ، استان ها و کشور ها مفید است یا مضر ؟

آیا استان نشینان حق دارند هر گونه  امتیاز خواهی شهرستان های خود را با انگ جدایی طلبی جواب دهند و  آنرا محکوم کنند ؟